دلنوشتــــه ای برای امیــــر خوبــــی ها!

نیمه راه حجه ‏الوداع،آغاز بیدارى چشم‏هاى زمینیان بود.آسمان،دربلندى ‏ها،سکته ‏اى ملیح کرد تا شعرشعورعلى،درسینه عاشقانش سروده شود.آن روز،نگاه محمد صلى ‏الله ‏علیه‏ و‏آله،اشاره به جبروت کرد وآرامش على علیه ‏السلام اشاره به ملکوت.
خورشید وماه با محمد صلى ‏الله ‏علیه و‏آله،هر چه بالا مى‏ روى،بالاترمى ‏بینى و این لیاقت،تنها شایسته على علیه‏ السلام است که درتسخیرقلب ملایک،سابقه ‏اى دیرینه دارد.غدیر،آنجاست که شاخه‏ هاى على علیه ‏السلام و محمد صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله به اتصال پیوندى به نام فاطمه علیه االسلام اوج مى‏ گیرد ودوازده میوه امامت ازشجره طیبه‏ شان،به دامان عاشقان مى ‏افتد.آنجا،دستان توحیدى رسول خدا صلى ‏الله‏ علیه‏ و‏آله حجاب‏ هاى ظلمانى راکنارمى ‏زند تا آنچه ازناگفته ‏هاى رسالت باقى مانده است،زمزمه کند.
مردم!بگویید به باد،به باران،به آفتاب و به آب که اینک على علیه ‏السلام،جانشین من است و درعبورروز و شب،ماه وخورشید،این‏ چنین جایگاه خود راعوض مى‏ کنند تا تاریکى،رهروانشان را نبلعد.
اینک محمد صلى ‏الله‏ علیه‏ و‏آله،دست را به سمت آسمان بالا مى‏ برد تا على علیه ‏السلام را به همگان نشان دهد.این،حسن ختام زیباى رسالت محمد صلى ‏الله ‏علیه‏ و‏آله است.
اینک،تنها وصى محمد صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله،برسکّوى قلب‏ها،نشان افتخاروامامت را به سینه نورانى خویش مى‏ آویزد تا عشق را دست به دست بچرخانند وبه مقصد برسانند.
آن روز،آنچه در ذهن محمد صلى ‏الله‏ علیه ‏و‏آله مى‏ گذشت،اتصال راه‏ هاى زمین به آسمان بود واین‏بار،مسافران را به جاده‏اى روبه آسمان هدایت کرد.
مردم،جهازشتران راروى هم گذاشتند ومحمد صلى ‏الله ‏علیه و‏آله با دستان على علیه ‏السلام،آسمان رابراى همیشه به زمین پیوند داد واین‏گونه آموخت که براى رسیدن به معبود،چگونه دست نیاز بردامان على و آل او درازکنیم.

خجسته باد پیوند «نبوت» و «امامت» درنقطه اوجى به نام غدیرخم که غدیر، گره محکمى است براى رشته دیانت.

niniweblog.com

/ 1 نظر / 12 بازدید
آسایش

مرسی بخاطر مطلبی که گذاشتی من ازش استفاده کردم[مغرور][شوخی]